เพื่อน . . .คือคนแปลกหน้าคนแรก ที่ทำให้เรารู้จักความรัก
. . . นอกเหนือจากคนในครอบครัวที่เรารู้จักกันมาตั้งแต่เกิด
เพื่อน . . . โผล่หัวมาตอนโต
เป็นใครไม่รู้ จู่ๆวันหนึ่งเราก็รักมัน

ความรักเพื่อน เป็นความรักที่น่าเคารพยกย่อง
. . . แต่ต้องเป็นเพื่อนแท้นะ

เพื่อนจะรักกันแบบพอดี . . .
ไม่หวง ไม่หึง ไม่ต้องการอะไรตอบแทน
เรารักกันสบายๆ มีปัญหาอะไรปรึกษากัน มีเรื่องเดือดร้อนช่วยกัน

แต่ในขณะเดียวกัน. . .
ต่างคน ต่างก็มีโลกของตัวเอง เธอมีแฟนฉันไม่ว่า
เธอสนุก . . .ของเธอไป เราต่างยินดีในความสุขของกันและกัน
ไม่ต้องมาเจอกัน ก็ยังห่วงกัน คิดถึงกัน
ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบอยู่เสมอ

ถ้ามั่นใจว่าเจอเพื่อนแท้แล้ว
เชื่อเถอะว่า ไม่ว่าเราจะห่างกันยังไง เราจะคิดถึงกัน
และเราจะไม่มีวันเลิกคบกัน . . .
ต่างฝ่ายต่างมีเพื่อนใหม่ ก็ยังเป็นเพื่อนกันไ

ความรักของเพื่อนมันเป็นความรักที่ไม่มีเงื่อนไข
คนบางคนบอกว่า คุยกับเพื่อนได้ทุกเรื่อง
แต่คุยกับแฟน . . . กับพ่อแม่ได้บางเรื่อง
นี่แหละที่มันเป็นความรักที่ประหลาด แต่งดงาม
มันมีความเข้าใจ . . . ไว้ใจ . . . เชื่อใจ . . . ในจุดสมดุล

ฤดูกาลผันผ่าน อาจเปลี่ยนวันวานไปได้
แต่ตราบใดภาษายังไม่เปลี่ยนไป
คำว่า " เพื่อน" เขียนอย่างไร
ความหมายย่อมเหมือนเดิม

ลาแล้วเพื่อนวันวานอันหวานฉ่ำ
ลาแล้วจำไมตรีอันดีใว้
พวกเราเป็นเพื่อนกันตลอดไป
ลาแล้วใจ ลาแล้วจาก ไม่อยากลา

ไม่มีแล้วโรงเรียนระเบียบจัด
ไม่มีแล้วโต๊ะเพิ่งขัดอยากให้เขียน
ไม่มีแล้วฝ่ายปกครองไล่นักเรียน
ไม่มีแล้วพวกท้าเซียนเกรียนทุกคน
ไม่มีแล้วสนามบาสดูเพื่อนเล่น
ไม่มีแล้วตอนเย็นๆตั้งวงแฉ
ไม่มีแล้วพวกหน้าวอกแป้งเด็กแคร์
ไม่มีแล้วป้าแก่ๆขายข้าวแกง
ไม่มีแล้วสนามบอลที่เคยใช้
ไม่มีแล้วสปอตไลท์ที่ไร้แสง
ไม่มีแล้วใอ้พวกชอบแสดง
ไม่มีแล้วคัยคอยแกล้งเมื่อจากกัน
ไม่มีแล้ววันเวลาแสนสนุก
ไม่มีแล้วคืนแสนสุขที่แปรผัน
ไม่มีแล้วเพื่อนสนิทนิจนิรันดร์
ไม่มีแล้วเพื่อนกันตลอดไป