ความลับ ความรัก กับความทรงจำนั้นใกล้เคียงกันอย่างเหลือเกิน มันเป็นเรื่องส่วนตัวไม่อาจอธิบาย มันอาจผลักเราไปข้างหน้าหรือฉุดดึงเราไว้ไม่ยอมให้จากไปไหน และเวลาจะเป็นสิ่งที่บอกเราว่า การตัดสินใจที่เกี่ยวข้องกับเรื่องราวเหล่านั้นของเรา มันได้สร้างอะไรขึ้นมา เพราะบางครั้งมันสร้างความสุข แต่บ่อยครั้งมันสร้างปีศาจร้ายเพื่อคอยตามหลอกหลอนเราไปตลอดชีวิตที่เหลืออยู่ เพราะเราทุกคนก็ต่างรู้ความจริงที่ว่าไม่มีใครสามารถย้อนเวลากลับไปได้ ผลจากสิ่งที่ที่เราคิดว่าทำลงไปอย่างดีที่สุดแล้วจึงยังคงอยู่กับเราไปตลอดกาล และกลายเป็นเชื้อเพลิงให้กับเปลวไฟแห่งกาลเวลาแผดเผาลุกไหม้ เหลือทิ้งไว้เพียงธุลีแห่งความทรงจำ และเถ้าถ่านของสิ่งที่เคยเป็นเราในคร้้งก่อนเท่านั้นเองT_T

หวิด-เมา-อ้วก

height="344">

สารภาพว่าผมเป็นคนชอบดื่มสุรา เพราะรสชาติของสุราโดยแท้ ไม่ใช่เพราะบรรยากาศแห่งการร่ำสุรา ดังประโยคสุดฮิตของโกวเล้ง ไม่ใช่การดื่มเพื่อการเข้าสังคม หรือดื่มให้มึนเมาเพื่อหวังผลเพื่อเสพย์หลงในความยินดีหรือเพื่อเลือนลืมเรื่องทุกข์เศร้า อันที่จริงผมกินเหล้าถึงเมา น้อยครั้งเหลือเกิน ปีหนึ่งมีไม่ถึงแปดครั้งที่ผมกินเหล้าจนถึงขนาดเมา ผมชอบดื่มสุรา เหมือนที่บางคนชอบกินทุเรียน (เออ ทุเรียนผมก็ชอบ แต่ทุเรียนไม่พึงกินพร้อมสุรา เขาว่าอาจจะถึงตายได้แต่คงไม่ใช่ไอ้โอ – ซึ่งผมก็ไม่เคยพยายามลองสักที เพราะเสียดายโอกาสที่จะได้ลิ้มรสเจ้าสองอย่างนี้) กินทั้งๆที่รู้ว่าไม่ดี แต่ก็ยังกิน – มันคงเป็นลักษณะของมนุษย์ที่ตกอยู่ในโลกีย์วิสัย หลายท่านอ่านข้อเขียนนี้อาจจะนึกตำหนิผม ก็ขอให้ระลึกดูเถิดว่า ท่านเองเคยทำอะไรที่มัน “ไม่ดี” แต่ก็ “เลือกที่จะทำ” หรือไม่ อย่างไรก็ดี ผมค่อนข้างแน่ใจว่าไม่ได้ติดสุรา (บางท่านอาจจะเถียงพร้อมส่ายหัวว่า ไม่จริง คนติดเหล้าก็บอกว่าไม่ติดทุกคนแหละ) แต่ผมมีวิธีวัดง่ายๆ ว่า อยู่ดีๆ อยากกินเหล้าบ้างไหม – ไม่ค่อย – แล้วถ้าอยากแล้วไม่ได้กิน หงุดหงิด งุ่นง่าน หรือพยายามทำทุกวิธีทางเพื่อให้ได้กินไหม – ไม่เคย – กินแล้วเพิ่มปริมาณขึ้นเรื่อยๆไหม – ไม่เพิ่ม สรุปว่า ผมดื่มสุราเหมือนเป็นเครื่องดื่มรสดีชนิดหนึ่งเท่านั้นเอง น่าแปลกใจ ที่สุรามีอยุ่ในเกือบทุกวัฒนธรรม ยกเว้นในระบบศาสนาที่เคร่งครัด สุรามักจะควบคู่กับการฉลอง ซึ่งอันนี้ผมสันนิษฐานเอาเองว่ามันสืบทอดมาตั้งแต่โบราณ ชิน โมริมูระ (Shin Morimura) เขียนไว้ในหนังสือการ์ตูนเรื่อง “คุณหมาปัญหาเยอะ” (Kangaeru Inu) ว่า สุราคือหยาดทิพย์จากสวรรค์ ที่มนุษย์เอาพืชผลไปแลก กลั่นมาเป็นหยาดสุราอันน้อยนิด ผมว่าคำกล่าวนี้เป็นจริงประมาณหนึ่งทีเดียว เพราะสุรานั้นน่าจะมาจากการนำธัญญาพลาหาร ที่เหลือจากการบริโภคปกติ ไปหมักกลั่นเป็นสุรา ไม่ว่าจะเป็นข้าวสาร ในเอเชีย องุ่นหรือข้าวโอ๊ต ข้าวบาเลย์ในยุโรป ต่างก็น่าจะเป็นธัญญาหารที่ “เหลือกิน” จึงเอาไปทำเหล้า การดื่มสุรา จึงอาจจะเหมือนการฉลองความอุดมสมบูรณ์ การฉลองผลงานแห่งความอุตสาหในการทำการเกษตรมาร่วมปี ยิ่งมีเหล้ากินมาก แปลว่างานในปีนั้นประสบผลสำเร็จมาก – สุรา กับการฉลอง จึงเป็นสิ่งควบคู่กันในสังคมเกษตรกรรมดั้งเดิม สิ่งที่ผมรู้สึกถึงความงดงามในสุราว่าเหนือชั้นกว่าเครื่องดื่มอื่น ก็คือมันเป็นเครื่องดื่มที่ต้องใช้ “เวลา” – สุราในโลกนี้มีสองประเภทใหญ่ๆ คือสุราแช่ และสุรากลั่น สุราแช่คือสุราที่เกิดจากการหมักข้าวหรือผลไม้กับยีสต์ จากนั้นนำมาทิ้งไว้หรือกรองเอาน้ำสุราไว้บ่มแช่ให้นานพอที่จะดื่มกิน สุราแช่เหล่านี้ได้แก่ ไวน์ กระแช่ สาโท สาเก เบียร์ ซึ่งสุราแช่จะมีแอลกอฮอล์ไม่สูงนัก เต็มที่ไม่เกิน 15% ส่วนสุรากลั่นนั้นคือการนำสุราที่ได้จากการหมักมาต้มกลั่นด้วยความร้อนอีกขั้นหนึ่ง สุรากลั่นจะมีแอลกอฮอล์สูงกว่า ว่ากันที่ 30% ขึ้นไป แต่สุราทุกชนิดในโลก ต้องอาศัย “เวลา” ในการให้กำเนิด เวลานี้เป็นข้อจำกัดบังคับของการผลิตสุราเกือบทุกชนิด เร่งไม่ได้ หรือได้ก็ไม่มาก และอาจส่งผลต่อคุณภาพด้วย – เวลาที่ให้ยีสต์ย่อยข้าวหรือน้ำตาลเป็นแอลกอฮอล์ เวลาที่ทิ้งไว้ให้ตกตะกอน เวลาที่หมักบ่มกล่อมให้สุราละทิ้งสารไม่บริสุทธิ์ เหลือแต่รสชาติอันเป็นทิพย์ เวลาพวกนี้ยิ่งใช้มาก สุราก็จะล้ำค่าขึ้นเรื่อยๆ สุรายิ่งผ่าน “เวลา” นานขึ้นเท่าใด เวลาจะยิ่งแพงขึ้นเท่านั้น อย่างวิสกี้ยิ่งบ่มนาน ยิ่งแพงขึ้น อย่างเช่นวิสกี้ตระกูล Johnnie Walker ก็จะแบ่ง “สี” ตามปี เช่นสีแดง Red label ก็ 8 ปี สีดำ Black label 12 ปี สีเขียว Green label* 15 ปี สีทอง Gold label ก็ 18 ปี และสีน้ำเงิน Blue label ก็ 25 ปี *Green Label มีลักษณะเด่นพิเศษอีกอย่างหนึ่ง คือเป็นวิสกี้แบบ pure malt ด้วย หรือถ้าเป็นไวน์ ก็จะมีการระบุปีที่เก็บเกี่ยวองุ่นที่นำมาหมักไว้ ไวน์หลายตัวนั้นต้องใช้เวลาเก็บนานหลายปีถึงจะได้ที่ หรือหลายตัวก็นานร่วมทศวรรษ หรืออาจจะชั่วอายุคนๆหนึ่ง การดื่มสุรา จึงเท่ากับเป็นการดื่ม “เวลา” เข้าไปด้วย... เวลาที่บ่มสุราขึ้นมา หลายครั้งสัมพันธ์กับบางเวลาในชีวิตคน ฝรั่งบางคนจึงมีธรรมเนียมในการเก็บไวน์ปีที่สำคัญๆ เอาไว้ เช่น ปีที่แต่งงาน ปีที่ลูกเกิด เพื่อวันหนึ่งจะได้นำ “เวลา” ที่ผ่านไปนั้นมาฉลอง – ชีวิตสมรสที่มีอายุเท่าไวน์ จะหวานขมอย่างไร ก็อาจจะคล้ายรสชาติของไวน์ที่ได้เปิดดื่มในขณะนั้นก็เป็นได้ ในคืนหนึ่งผมดื่ม Johnnie Walker Black Label พลันก็ระลึกคิดว่า เมื่อ 12 ปีที่แล้ว ผมทำอะไรอยู่นะ... น่าจะเป็นช่วงใกล้จะจบมหาวิทยาลัย ราวๆปีสาม ตอนนั้นชีวิตเป็นอย่างไร อุดมการณ์ ความชอบ ความเชื่อเป็นเช่นไร และตอนนี้ชีวิตเป็นอย่างไรเปลี่ยนไปจากตอนนั้นมากน้อยเท่าใดหนอ เวลาที่ผ่านไปอาจจะไม่เหลือประจักษ์พยานใดๆ อีกแล้ว เวลาทั้งหมดไหลผ่านกลั่นบ่มจนเนื้อในตัวผมให้ผิดแผกไปจากเวลานั้น มากเท่ามาก ตัวผมในวันนี้แตกต่างจากวันนั้นอย่างไร แม้แต่ผมเองก็อาจจะไม่เข้าใจถ่องแท้นักก็ได้ เป็นไปได้ก็แต่ว่า Black Label ที่เดินผ่านเวลามานานเท่ากันแก้วนี้กระมัง ที่อาจจะเข้าใจและตอบได้. http://www.chezplayers.com/article.php?id=67